Stem

Zondag 23 november spraken we af aan het nieuwe erfgoedmuseum te Sint-Niklaas. Het heeft een originele naam: "STEM". Hoewel het over erfgoed gaat en deze materie dikwijls wat oubollig tentoongesteld wordt, is men er hier in geslaagd er iets origineels mee te doen. Het museum is een echte aanrader. Tijdens het openingweekend was er daarenboven ook nog een heleboel te beleven. Ik ga zeker nog terug, en misschien kan ik er ooit een stage doen. Voor wie het zoekt, het ligt aan de Zwijgershoek te Sint-Niklaas.

demoles microteaching

Vandaag deed de lerares voor hoe we een les microteaching aanpakken. Microteaching is bij wijze van oefening les geven aan de eigen klasgroep. Binnenkort doen we dat zelf, vandaar de intro vandaag.
We gingen aan de slag met klei. Eerst even wennen aan de klei, dan een bolletje rollen en uiteindelijk maakten we van dit bolletje een potje. Zo'n potje noemen we dan een duimpotje. Naderhand gingen we dan aan de slag om het te versieren met engobes. Ook kregen we nog de tijd om een klokje te maken, op dezelfde manier, maar een ietwat andere vorm. Nu staat alles te drogen, benieuwd wat het wordt als het gebakken is.

zintuigen

Vandaag gingen we verder met het thema kijken. We breidden het uit naar andere zintuigen zoals voelen, ruiken, horen. We deden heel veel, te veel om op te noemen. Toch een paar opmerkelijke oefeningen.
We kregen een opdracht van een muzische scheurkalender. De lerares had voor elk iets specifiek uitgezocht, op ons lijf geschreven. We maakten muziek, zochten lijnen,....
Ik moest een schilderij beschrijven voor blinden. Echt kijken dus en proberen verwoorden wat je ziet. Een leuke ervaring. Nadien liet ik het beschreven werk door de anderen op bord tekenen. Verrassend.
We gingen op zoek naar gezichten op school, maar geen gewone gezichten, eerder gezichten die eigenlijk niet bestaan. De resultaten staan hier: .foto's
Ook nog een voeloefening. We voelden in dozen naar wat er in zat, zonder te kijken uiteraard. We moesten niet weten wat het was, maar uiten welk gevoel het bij ons teweeg brengt. Dit symboliseerden we dan met afbeeldingen uit tijdschriften en woorden van koelkastpoëzie.
Het was een boeiende ochtend, maar misschien iets te veel indrukken ineens

kijken

Vandaag was het een beetje een overgangsles van het ene thema naar het andere. Er moesten nog een paar leerlingen zichzelf voorstellen en hun icoon. Iedereen moest nog iets doen rond het cultuurlandschap van Sint-Niklaas en rond het eigen cultuurlandschap. Een heleboel dus, de afronding van het vorige deel.
We gingen over naar het volgende deel, een inleiding. Het volgende thema is kijken. We zullen onder andere werken met de 5 brillen van Parsons. Vandaag ging het voornamelijk over beeldaspecten, begrippen waarmee we ons uitdrukken als we over kunst vertellen. We kregen een presentatie rond het thema. De lerares gebruikte het beeld van een slak als uitgangspunt om zo te komen tot wetmatigheden, geometrische vormen die voorkomen in de natuur, de gulden snede en het perspectief.
Daarna kregen we een oefening. We maakten een eigen verhaal aan de hand van krantenknipsels en lieten een ander aan de hand van onze collage zijn verhaal vertellen.

pinocchio

Vrijdag sloten we het eerste onderwerp van dit jaar af. Dit had het thema "kunst, cultuur en ik". Met andere woorden: "wat is mijn plaats in de kunst". Vorige keer kregen we de opdracht een voor ons belangrijk icoon te verbinden met kunst. Mijn icoon is Pinocchio, een figuur die reeds sinds mijn kindertijd voor mij heel belangrijk is.
De voorbije weken ben ik op zoek gegaan of de figuur van Pinnocchio ook door andere kunstenaars wordt gebruikt. Mijn zoektocht gaf een overweldigend resultaat. Ik had nooit gedacht dat er zoveel kunstenaars waren die met deze figuur bezig zijn. Dat alles had ik gevat in een boek en diavoorstelling. Vorige vrijdag heb ik deze dan naar voor gebracht in klasverband.
Een leuke ervaring.

kijkstage in de Salons

Voorbije woensdag had ik kijkstage in de Salons voor Schone Kunsten te Sint-Niklaas. Dit is een statig herenhuis in het midden van de stad, waar een klassieke kunstcollectie gehuisvest is. Er worden geregeld activiteiten verzorgd voor jongere kinderen. De activiteit die ik bijwoonde was deze voor de jongsten, laatste kleuterklas, 1ste en 2de klas van de lagere school. Het museum wordt bezocht vanuit de insteek van Kaatje, het dienstmeisje.
Hoewel die leeftijd niet echt de doelgroep is waarvoor ik opgeleid wordt, was het toch een leuke ervaring. Het was wel druk, want de opa's en oma's waren mee met de kinderen omdat het grootouderdag was.
Eerst werd er wat verteld over een museum, en dan mochten de kinderen een schilderij zoeken aan de hand van een afbeelding die ze kregen. Telkens een schilderij gevonden was, werd er ook een beetje over verteld. Het was heel interactief, maar er werden wel wat termen naar voor gehaald waar kinderen van die leeftijd nog niet aan toe zijn. Maar ze amuseerden zich wel.
Na de rondleiding mochten ze dan naar beneden in de kelder gaan tekenen. Zo konden ze hun ervaring onmiddelijk op papier zetten.

startviering

Vandaag was er een startviering op onze campus. Hoewel ik het in deze blog wil hebben over mijn ervaringen bij het project kunstvakken, wil ik een bepaalde passage uit de startviering toch ook met jullie delen.
... om mijn eigen wereld te schilderen...
Wees niet tevreden met verhalen hoe dingen met anderen zijn verlopen. Ontvouw uw eigen verhaal zonder ingewikkelde verklaring. Wij hebben U geopend.
Elke mens wil en moet zijn eigen parcours volgen. Niemand anders kan het in zijn of haar plaats doen. Van bij het begin ben je een verhaal, een mythe, zegt de Perzische dichter Rumi. En als mystieke moslim, als soefi, voegt hij er aan toe: vergeet niet dat je geopend en verwacht bent en dat je niet alles in je macht hebt. Wij refereert bij Rumi aan Allah, of aan de onkenbare werkelijkheid.
Iedereen begint zijn tocht als kind, in een bepaalde omgeving, op een bepaalde plek. Ouders, familie, school, religie - kortom, de cultuur - tonen gangbare wegen waarlangs een mens zichzelf kan ontvouwen. volgzaam of tegendraads, doorheen alle passages en stadia van het leven. De eindbestemming kan iedereen vermoeden, maar plaats en uur blijven onbekend.
Een mens legt die weg alleen af, en toch ook weer niet. Altijd opnieuw ziet hij anderen opdagen die zijn pad kruisen. Zo wordt 'Elcker-ic' een leven lang uitgenodigd om zich te verhouden tot de verhalen van de anderen. Tegelijk moet hij trouw blijven aan zijn eigen verhaal.
uit: Colpaert M. Tot waar de beide zeeën samenkomen. Verbeelding, een sleutel tot intercultureel opvoeden.